ماجراهای من و ممل

محسن نامجو نابغه ی موسیقی ایران به گفته ی طرفداراش

aref — Wed, 23 Jul 2008 12:57:18 GMT

سلام به همگی خوب هستین چی کارا می کنین....

می بینین ما چقدر فعالیم ماهی یه بار آپ می کنیم!

خودمون رو هم با این به روز بودنمون خجالت دادیم!

محسن نامجو» متولد سال 1355 در تربت جام است یعنی چهار سال از شادمهر کوچیک تره. از سال 67 با یادگیری سولفژ و نت خوانی، همچنین آموزش ردیف آوازی نزد «نصرالله ناصح پور» (که از جمله شاگردانش می توان به صدیق تعریف یا هنگامه اخوان اشاره کرد) پی گیری جدی هنر موسیقی را آغاز کرد. نامجو سال 73 وارد دانشکده تئاتر شد و سال بعد هم به دانشگاه هنرهای زیبا پا گذاشت تا موسیقی بخواند. او تاکنون برای حدود 8 نمایش موزیک ساخته که از جمله آن ها می توان «تکیه ملت» (به کارگردانی حسین کیانی) را نام برد که سال گذشته به روی صحنه رفت. همچنین «من باید برم، خیلی دیرم شده» (نوشته محمد چرم شیر و کارگردانی محمد عاقبتی).
نامجو برای چند فیلم هم موزیک متن ساخته؛ از جمله: برای آمدنت دعا می کنم (که نوروز 86 از تلویزیون ایران پخش شد)، حفره، اقوام، کنتراست، در سه ثانیه اتفاق افتاد، مرگ مرگ و... ضمناً «سامان سالور» از فعالیت های نامجو فیلم مستندی ساخته به نام «آرامش با دیازپام ده».
این موزیسین جوان از سال 82 شروع به ضبط آثار خود کرد که حاصل این کار، تهیه حدود 30 تراک در قالب 4 آلبوم منتشر نشده است؛ آلبوم هایی که نام های عجیب و غریبی هم دارند: باد و بودا، جبر جغرافیایی، ترنج و عقاید نوکانتی. تهیه کننده همه این آلبوم ها خود او بوده است. اما مشکل اینجاست که نامجو هنوز موفق نشده کارهای خود را منتشر کند. او مشکلاتی که سر راه انتشار آلبوم هایش وجود دارد را مورد به مورد شرح می دهد: «اول این که کارهای من سبک شناخته شده ای ندارند؛ یا بهتر بگویم: در هیچ سبکی نیستند!»
در اینباره باید گفت به خاطر تلفیقی بودن موزیک نامجو، نه تنها تهیه کنندگان و تولید کنندگان موسیقی، بلکه مسئولان مرکز موسیقی اداره ارشاد هم تمایل چندانی به انتشار آلبوم های نامجو ندارند.
او توضیح می دهد: «چون در کارهایم آواز سنتی با سبک هایی مثل راک و بلوز تلفیق شده و کلیشه های رایج آواز ایرانی را شکسته، مسلماً حساسیت برانگیز است. تا به حال چنین موزیکی نبوده و همه علیه اش جبهه می گیرند.»
نامجو مشکل دیگر را اشعار کارهاش می داند؛ انتخاب های او غالباً توجه برانگیز و البته دردسر ساز از آب در آمدند، چیزی که از قبل هم پیش بینی می شد و رد ترانه های او چندان غیرمنتظره نبود. علاوه بر چند شعر از حافظ و مولوی، بیشتر این ترانه ها از سروده های خود خواننده و آهنگساز هستند. به هرحال محسن نامجو آلبوم «ترنج» اش را به اداره ارشاد ارائه کرد ولی مطابق انتظار، نتوانست مجوز بگیرد. و حالا گرچه این جوان ناامید از انتشار قانونی آثارش، شاهد پخش زیرزمینی CDکارهایش است ولی همچنان بر دنبال کردن سبک خود تاکید دارد و دست از ساختن، خواندن و نواختن بر نداشته است.
مطلب زیر توسط «سندباد نجفی» یکی از دوستداران نامجو نوشته و در وبلاگ او منتشر شده است.
سایت بی بی سی درباره نامجو نوشته است: «بیش از سی سال سن دارد و آموزش موسیقی را در نوجوانی از كلاسهای آواز و نت خوانی شروع كرده؛ دستگاهها و ردیف های موسیقی سنتی ایرانی را ابتدا با استاد شاکری و بعد پیش یکی از بهترین ردیف دان ها، نصرالله خان ناصح پور، یاد گرفته است. بعد از ورودش به دانشکده موسیقی هنرهای زیبا، با دنیای موسیقیایی جدیدی آشنا شد و کم کم موسیقی هایی که می شنید، استادانش شدند؛ و دیگر نه فقط مثل گذشته موسیقی سنتی، بلکه همه نوع سبک موسیقی را گوش می کرد. با این روحیه جدید، ماندن در دانشگاه (که هنوز با موسیقی، متعصبانه برخورد می کند) برایش سخت شد و دانشگاه را ذهناً و عملا ترک کرد. محسن نامجو سبکهای مختلف موسیقی را آنقدر خوب می شناسد که توانسته از آنها در خلق آثاری منحصر به فرد، استفاده کند. در آهنگ های او ریتم ها و سبک های راک، سنتی، جاز، محلی، بلوز، خراباتی و... به گونه ای شنیده می شوند که گویی با نامجو هویتی تازه یافته اند.

از دیگر خصوصیت های موسیقی نامجو، نگاه او به خوانندگی است؛ از حنجره او هر صدایی که از موجودات زنده در می آید را می توان شنید. او در توضیح این نکته می گوید: «حنجره یك ابزار صوتی است كه هر صدایی می توان با آن ایجاد كرد. با چنین نگاهی به حنجره، دیگر مقوله سبك موسیقی بی معنی می شود و رنگ می بازد. یعنی ما دیگر چیزی به عنوان سبك آوازی نخواهیم داشت. من به عنوان یک خواننده، نمی توانم بگویم که خواننده سنتی، پاپ و یا خواننده راک هستم، فقط می توانم بگویم که می خوانم، فقط همین؛ البته اگر بشود اسم این ها را خواندن گذاشت. بهتر است بگویم که من از خودم صدا در می آورم، حالا این صدا شامل همه چیز حتی صدای حیوانات می شود.

من خودم هم ازش بدم نمیاد باحال می خونه اشعارش هم قشنگه مخصوصا این که شعر معروف اصلاح صلب ها رو (همراه شو عزیز) رو خونده...

البته راجع به نامجو هر چی بگم کمه و اگه بخوام یه پست کامل در مورد نامجو بدم باید یکی دو ساعت بشینین بخونینش....

اینم لینک مصاحبه ی نامجو (قدیمیه)

بای بای (شرمنده کم بود و البته یه خورده قدیمی)

دانلود قالب Mamil

biatoojigar — Mon, 07 Jul 2008 15:19:18 GMT

سلام سلام... بروبکس آدمیزاد!!

خب در خدمت شما هستم، امین هستم... و خیلی خوب هستم... انشالله!!!

بعد از مدت ها من یه قالب آماده کردم... از نظر خودم این قالب لنگه نداره!! حالا می گین چرا ، خب بگین چرا!!! واقعا چرا؟؟

نخست:به این علت که با Css طراحی شده، و خیلی هم سبکه!!! دوم اینکه، عکس های زیادی داره، ولی کل عکس هاش، حجمی معادل 140 کیلوبایت داره... به نظرتون واسه این قالب عالی نیست؟؟؟

سوم اینکه، از این قالب های سوسول نیست که گل منگلی باشه... خیلی ساده و حرفه ای ساخته شده...

چهارم: یک فایل Flash ، همراه با باکس دریافت لوگو، همچنین اسکریپت های Fade شدن عکس، از جمله زیبایی های این قالب هست

خب دیگه، همین... بهتره حداقل یه نگاهی بهش بندازین... اگه نظرتون مثبت بود بگم بچه ها چایی بیارن؟؟؟ فعلا فقط برای سیستم بلاگفا طراحی شده، ایشالله سال دیگه واسه سیستم های دیگه هم آماده می کنم

ولی خدایی حال می کنین چه باصفا هستم؟؟؟

مشاهده ی قالب دانلود قالب

من هم دیگه کم کم رفتنی هستم... دیگه جوون ها باید بیان مثل ما شتل بازی در بیارن... ما که رفتیم، خوبی ، بدی، چیزی دیدید، ما را هم بی خبر نگذارید!!

محکمه ی الهی

aref — Mon, 30 Jun 2008 05:34:18 GMT

ویرایش توسط امین:همون طور که می دونین (می دونین؟؟؟) یه نظرسنجی گذاشته بودم... تقریبا ۳، ۴ ماهی میشه که دست بهش نزدم... خاک گرفته... ولی الان نتایج نظرسنجی رو گذاشتم تا ببینید چه گندی بالا آوردید... بابا آبرومون رفت!!!

این هم نتیجه: دوستانی که گزینه ی افتضاح رو انتخاب کردند، خیلی نامردن

سلام به همگی من ممل هستم

ببخشید من چند وقت بود آپ نکرده بودم شرمنده

امروز یه شعر آوردم به اسم محکمه ی الهی این شعر در قالب طنزه ولی درس هایی رو به آدم می ده که بعضی مواقع آدم با خوندن بیست جلد کتاب هم نمی فهمه

از شاعر شعر هم نامی نمی برم

شعر یه ذره زیاد بود...

برای خواندن شعر به ادامه ی مطلب برید

سلطان پاپ

biatoojigar — Sun, 22 Jun 2008 12:54:18 GMT

دوستان، متن کامل "گذری بر شادمهر" یعنی همین پست من در ادامه ی مطلب اومده... اگه می خواین کاملش رو بخونین (فقط یه کم از این متن پایین بیشتره) حتما به ادامه ی مطلب برید... من هم پیشنهاد می کنم برین...

اولین باری که صدای شادمهر رو شنیدم، روی صندلی های چرمی یک کامیون ، اصطلاحا ده تن، نشسته بودم.
صدای "ساده بگم" های شادمهر با غرغر های موتور کامیون برام خیلی لذت بخش بود. خیلی عجیب بود که در یک روستای دور افتاده، وقتی که اهالی روستا واسه گرفتن بنزین له له می زدند، شادمهر با آن صدای تو دل برو، همراه سواری ها و غیر سواری ها چه چه می زد.
آلبوم "دهاتی" شادمهر برام یه آرزو شده بود. نمی دونم چرا هر وقت دنبال یه آهنگ می گردم، کمتر پیداش می کنم... همین الان هم فقط به لطف اینترنت تونستم آهنگ دهاتی رو گوش بدم (ولی تو رایانه ندارم) .

شادمهر متولد یازدهم، مهر ماه، سال 51 ، بچه ی خیابان هاشمی، فرزند آخر خانواده است. پدر و برادرانش رو در جنگ تحمیلی از دست داد. غم از دست دادن نزدیکانش در آهنگ هایش تاثیر به سزایی داشته.
آهنگ فوق العاده زیبا و به قول معروف اشک جمع کن "داداشی" ، که به خاطر دوری از برادرانش خوند، از ماندگار ترین آهنگ های او هست و خواهد بود.
برادرش "محمد تقی " در باره ی علاقه ی شادمهر به موسیقی سخنان جالبی گفته: "وقتی شادی (همون شادمهر) فقط 5 سال داشت، یه ویلون اسباب بازی واسش خریدم، باور کنید ساعت ها وقتش رو با اون ویلون می گذروند، یه روز بهش گفتم اگه بزرگ بشی، دوست داری به هنرستان موسیقی بری؟ شادی هم در عین بچگی از این پیشنهاد استقبال کرد ... من هم به قولم عمل کردم."

شادمهر در 5 سالگی با تشویق برادر بزرگش، موسیقی را با ویلون (که به نظر من از سخت ترین سازهاست) شروع کرد و در 10 سالگی، به یادگیری پیانو مشغول شد. کمتر از 15 سال داشت که گیتار را می نواخت.
استاد شادمهر (استاد سماک از صاحبنظران به نام و مدرس هنرستان موسیقی تهران) درباره شادمهر گفته که: "من روزهایی رو می بینم که شادمهر بی رقیب خواهد بود"

زمستان 77 آلبوم فوق العاده زیبای "مسافر" منتشر شد. در اون سال، مردم برای خرید کاست های شادمهر، سر و کله می شکوندند. در بعضی کاست فروشی ها، یه جا خوندم که مردم برای خرید آلبوم مسافر، صف کشیده بودند. عده ای چند تا چند تا کاست می خریدند. کاست "مسافر"، کم پیدا شده بود و خیلی ها گیرشان نمی اومد.

و در نهایت با انتشار آلبوم دهاتی در سال 78، مردم لقب "سلطان پاپ" را به این خواننده ی حرفه ای دادند. در آن زمان پیشگویی استاد شادمهر محقق شد و محبوبیت و شهرت شادمهر دست نیافتنی بود.

آلبوم "فریبا" سال 79، در کمال بدشانسی، روانه بازار شد. شهیاد، خواننده ی لوس آنجلوسی، به تقلید از شادمهر (در آهنگ آسمونی) آهنگ های خود را منتشر کرد، و این بار در کمال بی انصافی، وزارت ارشاد مهر همکاری با بیگانگان را روی پیشانی شادمهر زد. به همین علت کاست های او جمع آوری شد.

متاسفانه ، برداشت بد آقایان، بی فکری آن ها، باعث شد که شادمهر در 28 فروردین 81 از ایران به کانادا مهاجرت کند.
صدای شادمهر، شگفتی آفرین است، سبک به خصوص و جدید شادمهر هنوز هم قدیمی نشده، چنان که خواننده های نوپایی مثل حمید عسکری، فرخ و علیرضا فرد (سه تا میمون) از او و سبکش تقلید می کنند.
گام صداش در ترانه هایی مثل "گل یاش"، "سبب" ، "ماندگار" چنان بالا است که صدتا حمید عسکری هم نمی تونن به گردش برسن...
خلاصه شادمهر هم رفت... ولی هنوز محبوبه... چند سال پیش طی چند نظرسنجی معلوم شد که بیشتر از 20 میلیون طرفدار داره... چنانکه در کنسرت هایش مشاهده می کنیم...

عید نوروز 2 سال پیش بود که، پای ماهواره نشسته بودم. مصاحبه ای با شادمهر پخش می شد و برای اولین بار آهنگ "رسیدی و سبب" از شادمهر روانه بازار می شد.
شادمهر چنان خجالتی بود که مجری برنامه هم کف کرده بود. حتی موقع حرف زدن صداش می لرزید .
وقتی مجری (مجری مونث بود بنده خدا) از شادمهر پرسید که با این همه خجالت چگونه کنسرت برگزار می کنید؟ ، جواب داد: "فضای کنسرت یه حال و هوای دیگه داره، اصلا همه چیز یادم میره..."
شادمهر بارها اعلام کرده که به لوس آنجلس نمی رود و از تجملات بیزار است و همان "دوری و دوستی" را ترجیح می دهد. هرگز لب به سیگار و مشروب نزده و این برای جوانی مثل شادمهر در اوج شهرت ، بی نظیر است.

خب دیگه به بزرگی خودتون بخشید... وقتی صدای شادمهر رو گوش می دم مست میشم

این هم چند بیت از شعر مسحور کننده ی مسافر:

مسافر خسته من بار سفر رو بسته بود
تو خلوت آيينه‌ها به انتظار نشسته بود

مي‌خواست كه از اينجا بره اما نمي‌دونست كجا
دلش پر از گلايه بود ولی نمی‌دونست چرا

دفتر خاطراتشو ، رو طاقچه جا گذاشت و رفت
عكسای يادگاری‌شو ، برای ما گذاشت و رفت

دل كه به جاده می‌سپرد كسي اونو صدا نكرد
نگاه عاشقونه‌ای برای اون دعا نكرد

حالا ديگه تو غربتش ستاره سر نمی‌زنه
تو لحظه‌های بی‌كسيش پرنده پر نمی‌زنه

با كوله بار خستگی ، تو جاده‌های خاطره
مسافر خسته من ، يه عمره كه مسافره

مرغ سحر ناله در کن لطفا!!!

biatoojigar — Thu, 29 May 2008 11:13:18 GMT

نالم از دست تو ای ناله که تاثیر نکردی گرچه او کرد دل از سنگ تو تقصیر نکردی (شهریار)

در خاموشی شب های ما، شعر و عاشقی روزنه ی سپیدیِ صبح فرداست، تن خسته مان را بر امواج آرامش بخش این "آزاده ی طولانی" می سپاریم که امشب هم می گذرد، صبح می رسد و باز تاریکی...

تصمیم هم خوب چیزیست، بی جهت یاد کبری می افتیم... همان تصمیم معروف کبری!!! ببینید به کجاها که نمی رسند امثال کبری ها.... بین این خدا و آن خدا گیر کرده ایم، شوق رسیدن به این، عطش رسیدن به آن را خاموش کرده... این وسط شاهراه وصال به یار (به تعبیر عرفا) همون پلی هست که اگه از سمت چپ بیفتی، حتما می میری، اگه از سمت راست بیفتی، شاید بمیری... (این دفعه به تعبیر خودم ) زندگی جایگاه انتخاب ها و منتخب هاست، پس همان بهتر که بگیم :"نه خدا نه خرما!!! "

ای خدا ... بر روی من بگشای لحظه ای درهای دوزخ را تا به کی در دل نهان سازم حسرت گرمای دوزخ را؟

فروغ فرخزاد شاید اولین شاعری باشد که با تمام وجود درکش کردم... فقط لذت می برم، نمی تونم تشریح کنم، مگه امتحانه؟؟؟؟
امیدوارم شما هم لذت ببرید، نبردید هم به من چه!

شب به روی جاده نمنک
سایه های ما ز ما گویی گریزانند
دور از ما در نشیب راه
در غبار شوم مهتابی که میلغزد
سرد و سنگین بر فراز شاخه های تک
سوی یکدیگر به نرمی پیش می رانند
شب به روی جاده نمنک
در سکوت خک عطر آگین
نا شکیبا گه به یکدیگر می آویزند
سایه های ما ...
همچو گلهایی که مستند از شراب شبنم دوشین
گویی آنها در گریز تلخشان از ما
نغمه هایی را که ما هرگز نمی خوانیم
نغمه هایی را که ما با خشم
در سکوت سینه میرانیم
زیر لب با شوق میخوانند
لیک دور از سایه ها
بی خبر از قصه دلبستگی هاشان
از جداییها و از پیوستگی هاشان
جسمهای خسته ما در رکود خویش
زندگی را شکل میبخشند
شب به روی جاده نمنک
ای بسا پرسیده ام از خود
زندگی ایا درون سایه هامان رنگ میگیرد ؟
یا که ما خود سایه های سایه های خویشتن هستیم؟
همچنان شب کور
میگریزم روز و شب از نور
تا نتابد سایه ام بر خک
در اتاق تیره ام با پنجه لرزان
راه می بندم بر وزنها
می خزم در گوشه ای تنها
ای هزاران روح سرگردان
گرد من لغزیده در امواج تاریکی
سایه من کو ؟
نور وحشت می درخشد در بلور بانگ خاموشم
سایه من کو ؟
سایه من کو ؟
او چو رویایی درون پیکرم آهسته می روید
من من گمگشته را در خویش می جوید
پنجه او چون مهی تاریک
میخزد در تار و پود سرد رگهایم
در سیاهی رنگ می گیرد
طرح آوایم
از تو می پرسم
ای خدا ... ای سایه ابهام
پس چرا بر من نمیخندد
آن شب تاریک وحشتبار بی فرجام
از چه در ایینه دریا
صبحدم تصویر خورشید تو می لغزد ؟
از چه شب بر شانه صحرا
باز هم گیسوی مهتاب تو می رقصد
از تو می پرسم
ای خدا ای ظلمت جاوید
در کدامین گور وحشتنک
عاقبت خاموش خواهد شد
خنده خورشید ؟
من نمیخواهم
سایه ام را لحظه ای از خود جدا سازم
من نمیخواهم
او بلغزد دور از من روی معبرها
یا بیفتد خسته و سنگین
زیر پاهای رهگذرها
او چرا باید به راه جستجوی خویش
روبرو گردد
با لبان بسته درها ؟
او چرا باید بساید تن
بر در و دیوار هر خانه ؟
او چرا باید ز نومیدی
پا نهد در سرزمینی سرد و بیگانه ؟
آه ...ای خورشید
لعنت جاوید من بر تو
شهد نورت پر نیمسازد دریغا جام جانم را
با که گویم قصه درد نهانم را
سایه ام را از چه از من دور میسازی ؟
لز چه دور از او مرا در روشنایی ها
رهسپار گور می سازی ؟
گر ترا در سینه گنج نور پنهانست
بگسلان پیوند ظلمت را ز جان سایه های ما
آب کن زنجیرهای پیکر ما را بپای او
یا که او را محو کن در زیر پای ما
آه ... ای خورشید
لعنت جاوید من بر تو
هر زمان رو در تو آوردم
گر چه چشمان مرا در هفت رنگ خویش
خیره تر کردی
لیک در پایم
سایه ام را تیره تر کردی
از تو می پرسم
ای خدا ... ای راز بی پایان
سایه بر گور چیست ؟
عطری از گلبرگ وحشتها تراویده ؟
بوته ای کز دانه ای تاریک روییده ؟
اشک بی نوری که در زندان جسمی سخت
از نگاه خسته زندانی بی تاب ! لغزیده ؟
از تو میپرسم
تیرگی درد است یا شادی ؟
جسم زندانست یا صحرای آزادی ؟
ظلمت شب چیست ؟
شب خداوندا
سایه روح سیاه کیست ؟
وه که لبرزیم
از هزاران پرسش خاموش
بانگ مرموزی نهان می پیچدم در گوش
این شب تاریک
سایه روح خداوند است
سایه روحی که آسان می کشد بر دوش
با رنج بندگان تیره روزش را
آه ...
او چه میگوید ؟
او چه میگوید ؟
خسته و سرگشته و حیران
میدود در راه پرسش های بی پایان

دنیای سایه ها از فروغ فرخزاد ...

انگولر حرفه ای یا انگولک حرفه ای؟

biatoojigar — Tue, 06 May 2008 11:51:18 GMT

سلام علیکم...
خواهش می کنم... اصلا یعنی، می دونم... من گل، من خوب... به تو چی می رسه ها؟؟؟ مایه بده... مایه بده

من همین اول چند نکته بگم...
نخست: اینکه از آدم های بدبخت ترسو فوق العاده بدم میاد... بابا ، من که گفتم، هرچی دوست داشتی بگو... انتقاد کن... اصلا فحش بده، ولی اگه وبلاگ داری، اسم وبلاگت رو بنویس...
یا حداقل اسم خودت رو بنویس ، یابو حتما باید قاطی کنم باقالی؟؟؟

پس از نخست: تصمیم گرفتم واسه وب آهنگ بذارم... اول خواستم مثل همه ی وبلاگ نویس ها، کد موزیک رو بذارم تو وبلاگ... ولی با توجه به اینکه من مهندس کامپیوتر هستم، آهنگ رو تبدیل به فلش می کنم، و بعد فلش رو می زارم تو وبلاگ...
این طوری خیلی حجمش کمتره ولی هنوز مشکلی دارم... آهنگی که میخوام بذارم خیلی طولانی است، واسه همین هنوز آهنگ خیلی سنگین هست... حدود ۶۰۰ کیلوبایت... چی کار کنم؟

خدا عاقبت من رو به خیر کنه... امتحان داشتیم، چه امتحانی...
تو این یکی دو ماه آخر، این قدر "آموزگار بسیار جیگول" را انگولک کردیم، بنده خدا دیگه نمی تونه صاف راه بره... همیشه با یه دستش پشتش رو گرفته... مبادا که ازش سو استفاده کنن...
حالا من که زیاد تقصیری ندارم... ولی تو کلاس هر کاری می کردیم جز درس خوندن... تو این چند وقته اطلاعات عمومیم خیلی زیاد شده... از بس که ته کلاس، فک زدیم...
کارمون به جایی رسید که ته کلاس شعر می خوندیم... به این صورت مثلا من یه شعر می خوندم، با حرف آخرش بقیه شعر می گفتن...
من همش از معین، شادمهر، مهستی ، شکیلا و ... می خوندم، خلاصه تو کار پاپ بودم... بغل دستیم هم تو کار رپ بود...

امتحان امروز تقریبا سخت بود... ولی 13 شدم، (عجب هوشی) زنگ اول که طبق معمول انگولک بازی بود...
اولش 3 نفر از بچه ها می خواستن برن تست ورزش بدن، من هم عینهو بختک خودمو قاطی شون کردم، کلاس رو پیچوندم... هیشکی نفهمید...
بعد از نیم ساعت که برگشتم، مخ یکی از بچه ها رو زدم، اومد ته کلاس ام پی فورشو (mp4) داد به من... همش محسن چاوشی گوش دادم... به یاد علی سنتوری

من با زخم زبونات رفیقم... همون که اول فیلم علی سنتوری می خونه... فوق العاده بود

بعدش ادبیات داشتیم...درباره ی چگونگی خلق انسان ها بود... مخصوصا خلقت حضرت آدم...
همون زنگ بود که معلمه ورقه ی امتحانی من رو داد به یکی از بچه، تا صحیح کنه...
من هم رفتم بغلش نشستم، حالا بمال، بمال، بمال...
خلاصه یه 5 ، 6 نمره مجانی گرفتم...

زنگ که خورد، دیدم یکی از بچه ها داره می پیچونه... گفتم خب چه کاریه، من هم برم...
رفتم بیرون... نزدیک ایستگاه اوتوبوس که شدیم، من خارش پیدا کردم از نوع کرمی... خواستم بچه ها رو اذیت کنم...
گفتم نمیام... می ترسم پاپا جونم دعوام کنه... حالا بیا درستش کن... این قدر ناز کردم که اوتوبوس رفت... و امین ماند تک و تنها، البته با یه نفر دیگه (ناز کنی خیلی حال می ده ها)

با رفیقه رفتیم یه فلافل زدیم تو رگ، عجب چسبید...
بعد گفتیم ما که بیکاریم چی کار کنیم، چی کار نکنیم...، پاشدیم رفتیم مدرسه، دور از چشم مدیر، با کله رفتیم تو اتاق پینگ پنگ...
3 دست پینگ پنگ شرطی (سر ساندویچ) با رفیق زدم... آخرش هم باختم...
حالا هم که در خانه نشستم... دارم چرت و پرت می گم...
عجب روز مزخرفی بود، نه؟؟؟

اینجا کسی قلم ندارد؟

biatoojigar — Mon, 28 Apr 2008 11:04:18 GMT

من با زخم زبونا رفیقم      مرحم بذار با حرفات
                                                                       رو زخم عمیقم
تنها بودن یه کابوس شومه     عزیزم کار دل، نباشی
                                                                         تمومه ، عزیزم

" وقتی از ایستگاه مترو اومدم بالا ، آسمون مثل همیشه کدر و بد رنگ بود...
توی هوا پر از دود بود ، من نمی دونستم ، که این آخرین باری است که هوای کثیف رو به ریه های سوختم فرو می دم... "

علی پسرک سنتور زن، یا همون musicman که زیر فیلم هر چند صباحی می رفت و می آمد، قربانی جامعه ای وحشی به قول "داریوش مهرجویی" بود.
شاید بین چند فیلمی که در همین چند سال محدود دیدم، زیباترین فیلم باشد.
موزیکال بودنش ، بازی و حرکات فوق العاده زیبای بهرام رادان، و گلشیفته فراهانی آدم را مجذوب می کرد.

به هر حال، قربانی دادن از خانواده شروع شد، از فکر بسته و متعصب سنت گرایان...
یا سنتور یا خانواده...
و علی مجبور بود ...

طرز فکر بسته ی آقایان ، مجوز آهنگ هایش را نداد...
و علی مجبور شد ، این خانه، آن خانه کند ...
به هر حال، به جمع گرم معتادان یک نفر دیگر هم اضافه شد...

و علی مجبور بود...

" از این مملکت خشن، دروغگو، بی رحم که همرو معتاد و بدبخت می کنه...
کی فکرشو می کرد؟ "علی سنتوری"، که از اون خانی آباد تا این شمرون کوفتی، همه عاشقش بودن به این روز بیفته...
مجوز همه ی کنسرت هاشو لغو کردن، کاستشو نذاشتن بره بیرون، واسه چندرغاز پول، مجبور شد بره خونه ی هر ننه قمری! بزنه...
برای اجاره خونه، این... اون...
که چی؟ پول نداشت... "

دنیای رو به انحطاط این جماعت ، کبودهایشان، مشکلات مادی، دور کردنشان از خدا با "خود خدا" و در آخر نبود "خرد" (همان که اجدادمان به نیکی داشتند) همه و همه، دست به دست هم داده اند، تا رو به وارونگی حرکت کنیم... به بی خیالی... به خوشی...
یا همان مستی !!!

دیگر آن گرگ ، گرگ تو قصه ها نیست...
باید گرگ باشی... تا زندگی کنی...
حالا دیگر، گرگ بودن معنی خورده نشدن می دهد...
دیگر انسانیت نمانده... مانده؟

همان بهتر که راه شریعتی را دنبال کنیم و با خدا نجوا کنیم که "... تو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است، چه زجری می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار ... "

هرچه به خودم فشار میارم، نمی فهمم کجای این فیلم ارزش سانسور کردن داشت... این بدان معنی نیست که فیلم ارزش نداشت... مال توقیف نبود!!!
به هر حال... هر فیلمی که اکران نشه، مشتری بیشتری داره... نه؟

ولی یه نکته بگم...

یه جای فیلم که علی معتاد است، می ره خونه ی باباش.... موبایلش زنگ می زنه، و علی می خواد یه شماره تلفن یادداشت کنه... بعد هرچی دنبال مداد می گرده، پیدا نمی کنه...

می ره طبقه ی بالا و اونجا مراسم عزاداری و از اینجور مراسم مذهبی بوده...

علی داد می زنه "یه نفر یه قلم بده!!" و هیچ کس قلم ندارد... دوباره داد می زنه:

"اینجا کسی قلم ندارد؟"

و یکی از بهترین تیکه هایی که انداخت همین بود... من که خیلی لذت بردم

پ.ن: البته یه نکته بگم...
این گلشیفته فراهانی به جان خودم معتاده...
اصلا وقتی حرف می زنه اینگار که تازه کشیده...

پ.ن2: یاد شادمهر افتادم... از ایران رفت، اون دوران یک ستاره بود...
آهنگ هایی که اون موقع می ساخت...

پ.ن3: چند روز پیش امتحان زبان فارسی داشتیم، یه سوال بود که "با استفاده از آرایه های حس آمیزی و جان بخشی، یه سطر بنویسید"!!!
من هم از فریدون نوشتم...
"دست خواهش کودکانه ام، پر می کشد تا ساقه ات...."

پ.ن4: دیگه بسته... برو لالا کن!

به توچه!

biatoojigar — Sat, 12 Apr 2008 12:00:18 GMT

صبا را دیدمو گفتم صبا دستم به دامانت ، بگو از من به دلدارم تو را من دوست می دارم ، ولی ناگه ز ابر تیره برقی جان سوز ، روی ماه تابان را بپوشانید ...

من به خاکستر نشینی عادت دیرینه دارم سینه مالامال درد اما دلی بی کینه دارم
خاک بازم ولی در آرزو عشق بازی مثل هرجنبنده ای من هم دلی در سینه دارم

من عاشق عاشق شدنم
من عاشق عاشق شدنم

در کدامین مکتب و مذهب جرمم خاک بازی است؟ در جهان صد ها هزاران پاک باز در سینه دارم
کار هرکس نیست مکتب داری این پاک بازان هدیه از سلطان عشق بر هر دو پایم پینه دارد

من از بیراهه های حله برمی گردمو آواز شب دارم هزار و یک شب دیگر نگفته زیر لب دارم
مثال کوره می سوزد تنم از عشق ، امید ترم دارم حدیث تازه ای از عشق مردان طلب دارم

نمی دانم چرا و دوست ندارم بدانم چرا... صدای معین چنان بر دل نشسته که رودل (وعده ی بعد از صبحانه) کردم...
چند روزی دلم گرفته، بگیر نگیر داره... فکر کنم فردا ول کنه...

به هر حال... چند وقتی است به قول معین هوای خاک بازی به سرم زده... افسوس که در ایران اسلامی نه میشه خاک بازی کرد، نه عشق بازی، نه مخمر بازی...

از جور دوستان رنگ بر چهره ندارم (آرایه ی اغراق) از ظلم این "تقدیر" پدر سوخته ، پوست بر استخوانم...
و مجبورم بر خود سخت بگیرم تا :

بس که بد دیدم ز یاران به ظاهر خوب خود بعد از این بر کودک دل سختگیری می کنم

چند وقتی است هوای شبگردی کرده ام به صورت فجیع...
لذت تنها نشینی، در سکوت سنگین خودم، بر خلاف عادات دیرینه ی دوستان، آتش درونم رو ساکت می کنه...

دوستان... کمی تا قسمتی شجاع باشید لطفا... این جا اینترنت است... اگر خواستید فحش هم بدید... ولی مثل این بدبخت ها فراری نباشید...

اگر مطلبی سیاسی می نویسیم، نظرتان را طوری بگویید که بتونیم جواب بدیم... فقط یه گپ ساده است ، دعوا نیست !!!!

آهان...

بر ما چه گذشت؟

aref — Sun, 06 Apr 2008 13:13:18 GMT

اگر مطلبی سیاسی می نویسیم، نظرتان را طوری بگویید که بتونیم جواب بدیم... فقط یه گپ ساده است ، دعوا نیست !!!!

سلام بر همگی

در پی اعتراض دوستان گفتم دیگه نباس روشون رو زمین انداخت یه آپ کنم زشته!! اول از همه این که عید نوروز و حلول سال ۱۳۸۷ شمسی رو به همه ی دوستان تبریک می گم ان شا ا... سالی توام با موفقیت و پیروزی پیش رو داشته باشید و از این برگ عمرتون به طور درست استفاده کنید.

البته این آپ فقط مخصوص تبریک نوروز نبود ها در پی مطلبی که یکی از دوستان تو وبش در باره ی فیلم فتنه نوشت و این که گفت در این فیلم وحشی گری های مسلمانان به تصویر کشیده شده خواستم مطلبی در پیرامون این که چرا مسلمانان وحشی اند بنویسم:

بزرگترین مرکز اسلام در جهان خاور میانه است این منطقه همواره دیکتاتور خیز بوده و مردمی زود باور و بعضا جاهل دارد که در به وجود آوردن حاکمانی دیکتاتور نقش مهمی دارد هر دیکتاتور در هر جای جهان برای حفظ قدرت خود از وسیله ای استفاده می کند برای مثال هیتلر با شعار های نژاد پرستانه ی خود و صدام با نیروی نظامی خود حکومت خود را حفظ می کردند متاسفانه در این منطقه کشور هایی نظیر کشور های حاشیه ی خلیج فارس و دریای عمان نظیر عربستان و کشور های شرق ایران مثل افغانستان از دین اسلام برای پیشبرد اهداف خود استفاده می کنند آن ها از اسلام تعصب و خشونت را به مردم زود باور خود می آموزند تا دائما مردم در حال کشمکش با خود باشند و کاری به کار حکومت و اهدافش نداشته باشند هم چنین حکومت کارهای ناشایستی را در پیرامون خفه نگاه داشتن مردم به اسلام ربط میدهد نظیر امر کردن به پوشش های یک جور ندادن حقوق زنان ندادن حقوق شهروندی و .... هم چنین حکومت ها تبلیغات گسترده پیرامون افکار خود انجام می دهند که نتیجه ی آن مردمی متعصب وحشی و پر خشونت است این مردم را نباید به اسم مسلمان شناخت باید به این ها گفت خاور میانه ای اسلام واقعی را باید در آمریکا و اروپا جست اسلام واقعی دینی است که فردی را در اوج ثروت و شهرت به طرف خود می کشاند... اسلام واقعی به نوع پوشش کاری ندارد... اسلام ناب کشت و کشتار نیست .... اسلام واقعی مرده پرستی و خرافه نیست.... اسلام ناب دین برادری صلح و آسایش است اسلام هیچ گاه عقاید خود را به زور به کسی تحمیل نمی کند اسلام دین دستگیری مستضعفان است...

متاسفانه مردم کشور های خاور میانه صورت بسیار زشتی از اسلام به مردم جهان معرفی کرده اند...

و این نیز بدیهی است که کشوری زد اسلامی از نوع موارد سو استفاده کند...

و همون طور که گفتم این مردم را نباید به اسم مسلمان شناخت

به به به .... چه می کنه این ممل... بابا مارو هم مستفیظ بفرما (مطمینم که درست نوشتم) دلم نیومد که پست جدید بدم... بخوانید و بشنوید نوشته های امین جووووووووون:

حسی شیرین وادارم کرد که جوابی دهم به ندای ناشناخته ی لذت وبلاگ نویسی، و همچنین توقع بی جایی که از خودم دارم...
گفتن همین چند کلمه ی بیهوده که در پس و پیش ذهنم یادگار ذهنیت های دیگران است، فوق العاده لذت بخش است...

در این چند روزی که بر همه خوش گذشت، بر ما هم خوش گذشت... چه می شه کرد، همون مفهمومی که از شریعتی خواندم تا بگویم: "عید باستانی نوروز، یادآور خاطرات چندین هزار ساله ی ایرانیانی است (چه به رنگ سرخی خاطرات مغولان ، چه به رنگ گلستان و بوستانی که سعدی می گوید) که همه جا اتحاد ملی شان را حفظ کردند و البته انسجام اسلامی در پناه خرد گرایی"

به آرامگاه "کورش بزرگ" یا همون کورش کبیر سری زدیم، در آن آفتاب سوزان ...
آن همه عظمت را انسان های گذشته نمی توانستند باور کنند و باز هم پناهنده شدند به خرافات، که پاسارگاد را حضرت سلیمان (ع) با قدرت غیر طبیعی اش ساخته!
وقتی به تاریخ نگاه می کنم هم افتخار می کنم به ایرانی بودنم، هم می نالم از سرگذشتمان... آن همه تمدن و فرهنگ و شعور ایرانی، به دست اسکندری افتاد که برایش معلم انتخاب کرده بودند تا شاید تربیت شود...
حکومتی که پسر "هخا" بنا کرد، چنان عظیم است که هنوز آثارش مورد توجه توریست هاست... و سنگ هایش چنان صاف و ساده در دل کوه کنده شده اند که آدم را سرجایش میخکوب می کند، که چگونه این گونه شد؟؟

از آنجا بگذریم، خواستم خاطراتی بنویسم از آنچه در ایام عید بر من گذشت... ولی خواننده اش کجاست؟
ایران این جاست... ولی!!!!!

همیشه می خوانم که:
" اما اجازه بدهيد خودم باشم و فيلم بازي نكنم...هر جا آزادي و حرمت و دلخوشي باشد همان جا وطن آدميست و من نه قراردادهاي جغرافيايي را مي فهمم و نه به زايشگاهي كه در آن زاده شده ام تعهد حقيقي يا حقوقي داده ام ...همان ها كه تولدشان را جشن گرفته ايم فرموده اند كه : « خير البلاد ما حملك » بهترين سرزمين آن جاست كه تحمّلت كند و تو را بپذيرد "
شاید تحمل این گونه حرف ها برای میهن پرستان یک کوچولو سخت باشه، ولی به حقیقت نزدیک است (از نظر من)

" « وقتي در دانشگاه سوربون تدريس مي كردم روزي در ساعت آخر درس، يك دانشجوي دوره ي دكتري نروژي پرسيد: استاد ! شما كه از جهان سوم مي آييد جهان سوم كجاست ؟! در حالي كه چند دقيقه به آخر درس مانده بود مطلبي را في البداهه گفتم كه روز به روز بيشتر به آن اعتقاد پيدا مي كنم...گفتم : جهان سوم جايي است كه اگر كسي خواست مملكتش را آباد كند خانه اش خراب مي شود و اگر بخواهد خانه اش آباد باشد بايد در تخريب مملكتش بكوشد. »
این قسمتی از خاطرات دکتر حسابی بود... به هر حال ... این شما و این هم ترازوی عدالت، تا قضاوت کنید.
ببینید ما کجا هستیم .... با تمام خوبی ها و بدی هایمان، پذیرفتن اینکه از غرب در اکثر موارد عقب هستیم، اولین گامی است به سوی پیشرفت ...
سو تفاهم نشود، تقلید بد است... جیز است... اخ است... اوف است...

چه خوش گفت، معین خوش صدا:

با تو روینده و رویانم من                     بی تو سوزنده و سوزانم من
چه کنم عاشق ایرانم من                   چه کنم عاشق ایرانم من
همچو فرزند جدا از مادر                     در هوای تو پریشانم من
اگرم نیست به جز تعفه ی جان          شرمسار همه ی یارانم من
چه کنم عاشق ایرانم من                 چه کنم عاشق ایرانم من
گاه گاهی که تو غمناک شو ی             گریه ی ابر بهارانم من
گریه ام دست خودم نیست از اوست   پس مپرسید چه گریانم من
دلکی دارم و انسانم من                    چه کنم عاشق ایرانم من

چه کنم عاشق ایرانم من

ببخشید... عجله عجله ای شد... شعر هم ممکنه غلط های شنیداری داشته باشه... به گندگی خودتون ببخشید...
به زودی یه پست درست حسابی می دم...

پشت پرده!

biatoojigar — Sun, 24 Feb 2008 13:24:18 GMT

سلام سلام....
خیلی وقت بود که زر نزده بودم.
ولی دیگه نتونستم جلوی خودم رو بگیرم...
تو یکی از همین مجلس های خانوادگی-سیاسی بودم که بحث کشید به اینترنت... یکی از دوستان گفت:
مطلب جدید هوشنگ خان رو خوندین؟ ما هم گفتیم نه...
اون هم گفت که نصف عمرتون بر فنا است!
تصمیم گرفتم که مطلب "با آقای خامنه ای در زندان شاه" رو در وبلاگ بذارم... با توجه به اینکه سایت روز آنلا ین فی ل ت ر است، به احتمال زیاد خیلی از شماها این مطلب رو نخوندین!
متن کاملش توی ادامه ی مطلب هست...
اگه وقت دارین و علاقه دارین حتما به ادامه ی مطلب برین تا کامل بخونین...
من فقط برداشت های خودم رو بگم...
واسه اطلاعات تکمیلی بگم که: این هوشنگ خان که اسمش "هوشنگ اسدی" است، الان در آمریکا به سر میبره... شنیدم که بعد از انقلاب، وقتی چند روز مرخصی گرفت و از زندان اومد بیرون، تونست از ایران فرار کنه... وگرنه تا الان تو زندان بود...
داشتم می گفتم که:

این متن کاملا صادقانه نوشته شده... یعنی هوشنگ خان نیازی به دروغ گویی نداره!
خیلی از چیزها باور کردنش سخته...
به قول خود هوشنگ خان: "عقلم می پذیره ولی احساسم رد می کنه"
متاسفانه خیلی سخته که قبول کنیم، در کشور اسلامی ما، زندانی ها در زندان مجبور به خوردن "مدفوع خودشون می شن...
پاک ترین آدم ها، وقتی به قدرت خالص میرسن، ناخودآگاه به فساد کشیده میشن... این طبیعیه...هر کسی برای نگه داشتن قدرتش دست به هر کاری میزنه...
همون طور که شاه و ساواک این کارهارو می کردن... تاریخ همیشه در حال تکرار شدن است... چرا از تاریخ قوم های گذشته درس نمی گیریم؟ (قرآن)
قضاوت با خودتون!

خبر ديدار آقاي خامنه اي را از "موزه عبرت" خواندم که نام جديد کميته مشترک است. بي اختيار به چنين روزهائي در ‏‏33 سال پيش برگشتم که هر دو در اين زندان مخوف هم سلول بوديم و شرح مفصلش را در کتاب خاطراتم نوشته ام که ‏اميدوارم به زودي منتشر شود.‏

نگهبان مرا به داخل هدايت کرد و در را محکم بست. وقتي بلند شدم، کتم‎ ‎‏ را برداشتم و عينکم را زدم. مرد خيلي لاغري ‏که ريش سياه بلندي داشت و عينک به چشم، را ديدم که روي کپه پتوهاي سياه نشسته بود. از عمامه اي که با پيراهن ‏لباس زندان براي خودش درست کرده بود، فهميدم آخوند است. او با ديدن من برخاست و با لبخند شيريني خوش آمد ‏گفت. دستش را جلو آورد و اسمش را گفت:‏
‏- سيد علي خامنه اي...‏
اولين بار در زندگي بود که با يک آخوند از نزديک برخورد مي کردم. آخوند براي من بالاي منبر بود و با ذهنيتي که ‏هزاران سال نوري از من فاصله داشت. کافر بالقوه وجود من نمي دانم از کجاي تاريخ در من خانه کرده بود و نسب به ‏کدامين ژن در اجدادم مي برد. ‏
دستم را دراز کردم و بي اراده گفتم:‏
‏- من چپي هستم... اسمم هم...
هم سلولي جديد من خنده شيريني کرد و مرا کنارش روي پتوها نشاند.
ايام طولاني و سرد را به حرف زدن مي گذرانديم. وقتي نوبت دستشويي مي رسيد، آقاي خامنه اي پيراهن زندان را به ‏صورت عمامه بر سرش محکم مي کرد. بيشتر نگهبان ها که شايد دستوري را اجرا مي کردند، آن را از سرش مي ‏گرفتند و با توهين از سلول بيرونش مي بردند. يک بار هم یکی از نگهبان ها موهايش را گرفت و کشان کشان تمام طول ‏راهرو را برد. او در دستشويي وضو مي ساخت، سخت با اخلاص. اغلب، و هميشه غروب ها، رو به پنجره بلند مي ‏ايستاد. زير لب قرآن تلاوت مي کرد، نماز مي خواند و بعد هاي هاي مي گريست، طولاني و تلخ. يک پارچه در خدا گم ‏مي شد. در اين رفتار روحانيتي بود که بر دل مي نشست. هر وقت اندوه بر من غلبه مي کرد و گوشه اي کز مي کردم، ‏صدايم مي زد:‏
‏- هوشنگ پاشو به گردش برويم....‏

در اين گردش هاي هر روز آن قدر طول يک متري سلول را مي رفتيم و مي آمديم که خسته مي شديم.
من، شب آخر، بزرگ ترين عشق زندگيم را واگذاشته و براي هميشه آمده بودم.
وقتي از عشقم گفتم، هم ‏سلولي ام به سخن آمد. ماجراي آشنايي عاشقانه و ازدواجش با همسرش را تعريف کرد. از آن بلوار بزرگي گفت که ‏روزي در پاي درختي و کنار چشمه اي بر آن سفره گشاده نان و سبزي، قصدش را از ازدوج گفته بود. در آن زمان دو ‏پسر داشت، گمانم مصطفي و احمد.
خيلي زودتر از زود، محبتي غريب بين اين چپي جوان ساده دل و آن عاقله مرد کار ‏کشته سياست به وجود آمد. ‏
من نمي دانستم اين محبت را چگونه تفسير کنم و آقاي خامنه اي يک بار به من گفت:‏
‏- در قلب تو حضور خدا را مي بينم...‏
هنوز هم که سال هاي دراز از ان روزها مي گذرد و من تبعيدي "در غربت" هستم و آقاي خامنه اي در مقام " ولايت" ، ‏آن روزهاي مهرباني از دلم نرفته است. آنچه را در باره نقش او در سياست مي گويند، عقلم مي پذيرد و احساسم رد مي ‏کند. ‏
چند بار هم درس روزنامه نگاري گذاشتم و آنچه را مي دانستم به صورت تئوريک بيان کردم. با علاقه گوش مي داد و ‏سوال هاي دقيقي مطرح مي کرد. يکي از آموزش هاي من اين بود:‏
‏- به تيترها توجه نکنيد، در داخل مطالب دنبال حرف هايي بگرديد که به شکل هاي گوناگون زده مي شود....‏
به دقت گوش مي کرد و "سفيد خواني" را مي آموخت. سخت دلبند سيگار بود. هر زنداني روزي يک نخ سيگار داشت. ‏من سيگاري نبودم و سيگارم را به او مي دادم. دو سيگار را با دقت به شش قسمت تقسيم مي کرد و هر بار يکي از آنها ‏را با لذت تمام آتش مي زد.‏
سلول انفرادي که ما دو نفر در آن بوديم، يک ماهي را در اين فضا پشت سر گذاشت. يکي دو بار آقاي خامنه اي را ‏براي بازجويي بردند و يک بار هم مرا صدا زدند. ‏
حالا هم سلولي من به انکه به طور مشخص از ‏کسي نام ببرد يا از جرياني دفاع کند، از برنامه اسلام مي گفت. من گوش مي دادم و صحبت را با شوخي مي بريدم. در ‏دنياي ساده ذهني من اسلام و دين جايي نداشت. ‏
سه ماه کم و بيش گذشته بود؛ سه ماهي که عمقي بيشتر از سه سال داشت. ديگر تکرار نشد که زماني به اين کوتاهي به ‏کسي دل ببندم يا حتي نزديک شوم. روزي در باز شد. نگهبان اسمم را گفت:‏
‏- پتوهاتو بردار و حاضر باش...‏

معنايش اين بود که جايم را عوض مي کنند. قرار و مدارهاي ديدار را در صورت آزادي بارها گذاشته بوديم و نشاني هم ‏سلولي را هنوزبعد از اين همه سال به ياد دارم:‏
‏- مشهد، گنبدسبز کوچه فريدوني، پلاک 4...‏
همديگر را در آغوش گرفتيم و گريستيم. احساس کردم هم سلولي، سخت مي لرزد. گمان بردم از سرماي زمستان است، ‏ژاکتم را در آوردم و به اصرار به او دادم. نمي پذيرفت. نمي دانم چرا گفتم:‏
‏- فکر کنم آزاد بشوم..‏
و او گرفت و پوشيد. همديگر را در آغوش گرفتيم. اشک هاي گرم را حس کردم که مي ريخت و صدايي که هنوز در ‏گوشم زنگ مي زند:‏
‏- در حکومت اسلامي، قطره اشکي از چشم بيگناهي نمي ريزد.‏‎.‎‏.‏

چقدر دلم مي خواست در ديدار آقاي خامنه اي در کميته مشترک بودم که نام جديدش "موزه عبرت" است. مي رفتم و در ‏سلول 11 بند يک را باز مي کردم ومي پرسيدم:‏
‏- آن روزها يادتان هست؟ کامل آن را در خاطرات زندانم نوشته ام که بزودي منتشر مي شود و مختصرش را اينجا ‏آوردم که درحوصله اينترنت باشد.‏
بعد به شما مي گفتم- نه بعد از انقلاب به شما گفتم - که روز فتح کميته مشترک من هم همراه مردم بودم. رفتم و به ‏سلولمان سر زدم. بعد جمهوري اسلامي آمد و شما رئيس جمهور شديد. ماموران حکومت شما باز هم مراگرفتند و به ‏همان بندبردند، اما به سلول 15.‏

به شما گفته اند که با من و ما چه کردند؟ صداي فريادهاي مستانه رسولي يادتان هست؟ چکي راکه ازغدي به ما زد ‏بخاطر داريد؟ بازجويان حکومت جمهوري اسلامي کاري کردند که آنها روسفيد تاريخ شدند. مرا 666 روز در انفرادي ‏نگه داشتند. از صبح 19 بهمن 1361 تا 12 فروردين1362 زير شکنجه بودم. جزء به جزء را درکتابم نوشته اند. ‏شب هاي دراز از دست ياپا آويزانم کردند. سه بار خودکشي کردم. وقتي از ناچاري الکل را داروي مرگ پنداشتم و ‏براي خودکشي خوردم هشتاد ضربه شلاق ديگر برايم بريدند. برادر حميد و برادر رحيم و برادر مجتبي و برادر محمود ‏و برادر هيکل مسخره ام مي کردند که در زندان جمهوري اسلامي عرق خورده ام.‏

‏ برادر حميد بازجويم مي خواست من اعتراف کنم که جاسوس انگلستان هستم و بعد جاسوس شوروي و همه اين ‏اعترافات را از من گرفت. از سقف آويزانم کردند و ببخشيد مدفوعم را بخوردم دادند.‏

نمي دانم اصلا مشغله ولايت اجازه مي دهد حرف هاي هم سلولي خود رابخوانيد يانه. نمي خواهم
شرح سه ماه شکنجه ‏را بدهم. مي توانم نشاني بازجويم را هم بدهم که کاملا اتفاقي موفق به زيارت عکسش شدم. شما ‏خوب او را مي شناسيد. شايع است وقتي گزارش قتلهاي زنجيره اي را به شما داد بر او نهيب زديد. درآن زمان گويا ‏معاون وزارت اطلاعات بود و بعد سفير ايران شد در تاجيکستان.

وايکاش فقط من بودم. هزاران هزار زن و مرد سرنوشت مرا پيدا کردند. تازه من شانس آورد ه ام که از دادگاه مرگ ‏گريختم. هزاران نفر را، مادران را، پسران نوجوان را، پيرمرهاي کمر خميده را از دار آويختند.‏
‏ چقدر دلم مي خواست در راهروهاي کميته که قدم مي زديد، برايتان مي گفتم که بر پا کنندگان زندان عبرت، ادامه ‏دهندگان همانانند که تاريخ ستمشان را موزه کرده اند.‏
اما بيشتردلم مي خواست درست مثل همين روزها در زمستان 1353 زنداني ستمي بوديم که براي براندازي آن دست در ‏دست داشتيم. باورکنيد دوستي ما از ولايت شما و غربت من دلنشين تر بود...

این قدر زیبا بود که نتونستم از خیلی نوشته هاش بگذرم و حذفش کنم... ولی کاملش در ادامه ی مطلب هست...لطفا نظرتون رو بگین...

بدون هیچ گونه تعصب بی خود.... اگر هم می خواهید بگویید که این متن ها کاری از دشمنان اسلام و ایران اسلامی است، خب اشکالی ندارد، به نظرتان احترام می گذاریم.